ที่รอยสัมผัสไม่ได้
ครู่หนึ่งต่างก็สลัดความรู้สึกนั้นหันออกมาเจอกันอย่างจัง ต๋องรีบขอโทษที่ล่วงเกินเธอไปเมื่อกี้นี้ กิมลั้งปั้นหน้านิ่งบอกว่าไม่เป็นไร เพราะเราต่างก็ทำตามหน้าที่
“แปลว่าเธอไม่ได้รู้สึกอะไรเลย?” ต๋องถาม
เสียงปร่า รู้สึกน้อยใจอยู่ลึกๆ
ขณะทั้งสองอยู่ในความอัดอั้นนั่นเอง ผู้ช่วยฯก็มาบอกว่า หน้าเซตพร้อมแล้ว
ณดาอยู่ในอีกอารมณ์หนึ่งที่เครียดร้อนรุ่มกับฉากที่เพิ่งผ่านไป ถูกศักดิ์ชายที่จับตาดูอยู่ถามว่าทนเห็นฉากเลิฟซีนไม่ได้ถึงกับจะอกแตกตาย เลยหรือ แล้วตอกย้ำกระแทกความรู้สึกของเธอว่า
“อย่าหลอกตัวเองต่อไปเลยน่า ภาพเมื่อกี้มันก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าสองคนนั้นเขารู้สึกลึกซึ้งกันเกิน บทบาทแค่ไหน ต๋องกับกิมลั้งเขารักกัน แล้วคุณจะดันทุรังเข้าไปแทรกกลางทำไม”
“ทำไมจะไม่ได้ ในเมื่อฉันก็มีความรู้สึกดีๆให้ต๋องไม่ได้น้อยไปกว่ากิมลั้ง” ณดาเชิดหน้าตอบอย่างถือดี เมื่อถูกศักดิ์ชายยั่วหนักเข้า เธอบอกเขาว่า “คนอย่างฉันถ้าอยากได้อะไรแล้วต้องได้” ศักดิ์ชายเย้ยว่าถามผู้ชายหรือยังว่าเขาอยากได้หรือเปล่า ณดาจ้องหน้าขวับ “แล้วฉันจะทำให้ต๋องรู้ว่า ผู้หญิงที่เหมาะสมกับเขาที่สุดก็คือฉัน...คอยดู”
ooooooo
เมื่อผู้ช่วยฯพาต๋องกับกิมลั้งมาถึงหน้าเซตก็ต้องเจอปัญหา เมื่อชาวตลาดที่มาเป็นแดนเซอร์ดูนาฬิกาแล้วพากันวิ่งออกไป เพราะได้เวลาหวยจะออกแล้วขอไปลุ้นหวยก่อน นุ้ยถึงกับยกมือกุมหน้าผากพึมพำหัวเสีย
“ทิ้งงานไปลุ้นหวย...แต๋วจะบ้า...”
ทีมงานรอกันอยู่อย่างร้อนใจ ผู้กำกับกลัวแสงจะหมดเสียก่อน จนหวยออกหมดแล้ว ผู้ช่วยฯเดินเข้ามา ดีเจนุ้ยถามอย่างมีความหวังว่า “ว่าไงเบิ้ม คนในตลาดพร้อมถ่ายแล้วใช่ไหม หวยออกแล้วนี่”
“ไม่พร้อมครับพี่ เขาถูกหวยกินหมด ไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไร บอกว่าขอเวลาทำใจแล้วจะมาเล่นให้พรุ่งนี้”
ดีเจนุ้ยยกมือทาบอกที่ต้องมาถ่ายคัตสุดท้ายคัตเดียวในวันพรุ่งนี้ ต๋องฟังอยู่ทนไม่ได้เดินอ้าวออกไป กิมลั้งรู้ว่าต๋องจะไปไหน รีบเดินตามไปด้วย
ต๋องเดินอ้าวไปหาพวกบ้าหวย ต่อว่าตำหนิที่
ทิ้งงานอย่างไม่รับผิดชอบ ทำงานหาเงินมาได้ก็เอาไปซื้อหวยหมด แล้วที่ผ่านมาเคยรวยเพราะหวยไหม อยากรวยก็ขยันทำมาหากิน เขาอุตส่าห์เอาเงินมาให้ถึงที่
ยังไม่รับผิดชอบแล้วมันจะรวยได้ไง
กิมฮวยสะอึกออกมาโต้ หาว่าต๋องมาโวยวายเพราะกลัวตัวเองเสียหน้า ต๋องบอกว่าตนกลัวตลาดจะเสียชื่อต่างหาก กิมฮวยเลยป่าวประกาศกับชาวบ้าน
ที่กำลังเศร้า เซ็งเพราะเสียหวยว่า
“เห็นไหมทุกคน ดูเอาเถอะว่าไอ้ต๋องมันเป็นคนยังไง แทนที่จะเข้าข้างพวกกันเอง กลับไปรักษาผลประโยชน์ของคนอื่น”
ต๋องโต้ว่าตนรักษาผลประโยชน์ของชาวตลาดต่างหาก ศักดิ์ชายได้จังหวะฉวยโอกาสทำคะแนนทันที บอกให้ต๋องใจเย็นๆ เพราะถ้าให้ทุกคนที่กำลังห่อเหี่ยวกันอย่างนี้ฝืนไปเล่นหนัง ใครเขาจะมาอุดหนุนตลาด
ที่คนขายเหมือนผีดิบอย่างนี้ กิมฮวยรีบประสานเสียงเป็นปี่เป็นขลุ่ย ต๋องเลยต้องเดินกลับอย่างหัวเสีย กิมลั้งทำได้แค่มองตามต๋องไปอย่างเห็นใจ
ooooooo
ต๋องกลับมายืนเครียดที่หน้าแผงผัก ครู่หนึ่งกิมฮวยพากิมลั้งกลับมา พอเห็นต๋อง กิมฮวยก็เร่งลูกสาวให้รีบเก็บแผงแล้วกลับบ้าน
“น้องกิมลั้ง...” จาตุรงค์ทำเสียงหล่อเข้ามา กิมลั้งหันไป เห็นเขาเดินกะเผลกๆพร้อมช่อดอกไม้เข้ามา
กิมฮวยดี๊ด๊าถามว่าออกจากโรงพยาบาลแล้วหรือ เต็กไฮ้ตอบแทนลูกชายว่าออกวันนี้เอง ทนคิดถึงกิมลั้งไม่ไหว
จาตุรงค์ยื่นช่อดอกไม้ให้กิมลั้งที่ยืนอึ้งๆอยู่ กิมฮวยแซวว่าคนป่วยเอาดอกไม้มาให้คนปกติ จาตุรงค์จึงทำเสียงอ่อน อ้อนว่า
“ถือว่าแทนคำขอโทษจากผมเรื่องงานหมั้นน่ะครับน้ากิมฮวย แต่ถ้าน้องยังไม่ให้อภัย ผมก็จะก้มลงคุกเข่าอ้อนวอนเดี๋ยวนี้” พูดแล้วทำท่าจะคุกเข่า ทำเอากิมฮวยตกใจเร่งกิมลั้งให้รีบรับช่อดอกไม้
วันนี้ตลาดวายเร็วกว่าปกติ เพราะบรรดาพ่อค้าแม่ค้าถูกหวยกินเลยเซ็ง ลักษณ์กับกิมฮวยก็โดนหวยกินเหมือนกัน ลักษณ์ชวนไปหาอะไรอร่อยๆ กินแก้เซ็งกันดีกว่า เต็กไฮ้บอกว่า ถือว่ากินฉลองวันจาตุรงค์กลับบ้านก็แล้วกัน
“อุ๊ย...ด้วยความยินดี อากิมลั้งอีต้องไปร่วมรับขวัญอาจาตุรงค์อยู่แล้ว” กิมฮวยรวบรัด แล้วผู้ใหญ่ทั้งสามก็หัวเราะกันอย่างครื้นเครง ในขณะที่กิมลั้งแอบส่งสายตาให้ต๋องที่ยืนเครียดอยู่
ooooooo
ที่ ร้านจะเด็ด ชาลีเจ้ามือหวยเอาเงินมาให้จะเด็ดปึกใหญ่ที่ให้เลขเด็ดชาวตลาดจนถูกกินเรียบ ได้เงินไปมากมาย ก่อนกลับชาลีหยอกจะเด็ดว่า อย่าใบ้หวยถูกล่ะไม่อย่างนั้นตนไม่มีตังค์มาแบ่งแน่
“โถ...ถ้าให้เลขเด็ดได้ ข้าเก็บไว้แทงเองไม่ดีเหรอวะชาลี”
ชาลีกับจะเด็ดมองหน้ากันแล้วหัวเราะกันขำๆ
ต๋อง เดินเซ็งๆผ่านมาเห็นชาลีมาหาจะเด็ด ก็เอะใจว่ามาทำอะไรลับๆล่อๆ แอบดูจนชาลีพ้นไปแล้ว ต๋องจึงโผล่ออกจากที่ซ่อน เจอจะเด็ดเดินออกมาพอดี ต๋องทักว่า
“แปลกดีนะ ทำไมเจ้ามือหวยอย่างน้าชาลี ถึงต้องมาหาคนใบ้หวยอย่างน้าด้วย” จะเด็ดพูดกลบเกลื่อนว่าชาลีมาขอของเด็ดเอาไปบูชาจะได้ทำมาค้าขึ้น
ต๋อง ได้ทีพูดเหน็บว่า “สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ไหนจะช่วยคนที่ทำให้ชาวบ้านมัวเมาอบายมุขแถมผิดกฎหมาย ด้วย น้าเองก็ระวังเถอะ สนับสนุนให้ผู้คนงมงาย แจกหวยเบอร์สุ่มสี่สุ่มห้า น้ารู้สึกผิดบาปบ้างไหมเนี่ยที่มีส่วนทำให้ชาวบ้านตาดำๆต้องเสียเงินกับฝัน ลมๆแล้งๆเหมือนถูกปล้น”
“นี่...ข้าไปขอร้องให้ใครมาขอหวยข้าไหม มีแต่พวกมันน่ะแหละที่คอยมาอ้อนวอนขอนั่นขอนี่ให้รำคาญใจ ถ้าจะห้ามละก็ เอ็งต้องห้ามมันมายุ่งกับข้าเว้ยถึงจะถูก”
“แล้วฉันจะทำให้ทุกคนตาสว่าง ถึงตอนนั้นสำนักของน้าจะต้องกลายเป็นสำนักร้าง...คอยดู” พูดแล้วต๋องเดินไปเลย
“ไอ้ เวรต๋อง!” จะเด็ดด่า พอดีมือถือดังขึ้น จะเด็ดยิ้มออกทันทีรีบกดรับ “ฮัลโหล...ตกลงเงินที่ขอไว้ได้แล้วนะลูก มาเอาได้เลย...หา! จะเอาอีกสามหมื่นไปซื้อโน้ตบุ๊ก...ด่ะ...ได้สิได้...ไม่มีปัญหา”
ต๋องแอบฟังอยู่ พึมพำอย่างเจ็บใจ “มิน่า...ถึงต้องหาเงินเยอะ ฉันจะไม่ยอมให้ใครเป็นเหยื่อน้าอีกแล้ว”
ooooooo
ที่ ร้านอาหารจีน ครอบครัวเต็กไฮ้กับกิมฮวยนั่งกินอาหารกันอย่างชื่นมื่น กิมแชไปด้วย เธอรู้สึกอาหารฝืดคอเมื่อเห็นผู้ใหญ่พากันเชียร์จาตุรงค์กับกิมลั้ง ยังไม่ทันมั่นหมายก็คุยถึงการผลิตลูกกันอย่างเมามันถูกคอ จนกิมลั้งทำหน้าไม่ถูก
ทันใดนั้น มือถือของเคี้ยงดังขึ้น เคี้ยงตกใจมองเลิ่กลั่กแล้วลุกจากโต๊ะไปคุยโทรศัพท์ หันมองไปทางกิมฮวยเห็นมองตาเป๋งตามมาก็รีบหลบสายตา
กิมฮวยจับพิรุธ เคี้ยง ทำให้เคี้ยงยิ่งมีพิรุธ พอกลับถึงบ้านก็หาทางเลี่ยงหลบหน้ากิมฮวยแวบไปเข้าห้องน้ำ กิมฮวยนึกขึ้นได้บอกกิมลั้งว่าลืมถุงเงินทอนไว้ที่แผงจะกลับไปเอา กิมลั้งบอกว่าเดี๋ยวตนขี่จักรยานไปเอาให้
ระหว่างนั้น กิมฮวยก็ไล่บี้เคี้ยงเรื่องโทรศัพท์คาดคั้นว่าใครโทร.มา ทำไมต้องเดินเลี่ยงไปรับห่างๆอยู่บ่อยๆ แอบไปมีอีหนูซุกไว้ที่ไหนหรือเปล่า
เคี้ย งบอกว่าเป็นเพื่อนที่ชื่อเต็กกอ พอได้ยินชื่อเต็กกอเท่านั้นกิมฮวยก็ยิ่งระแวงถามว่า ใช่เต็กกอที่มีเมียเจ็ดคนนั่นหรือเปล่า ตรงเข้าบิดหูเคี้ยงคาดคั้นจะจับผิดให้ได้ เคี้ยงเลยท้าให้เช็กเบอร์โทรศัพท์ดูก็ได้ เพราะพอเมาเหล้าทีไรเต็กกอก็บ่นเรื่องลูกเรื่องเมียให้ฟังตลอด ดีเหมือนกันรู้แล้วจะได้ช่วยฟังด้วยเพราะตนปวดหัวเต็มทนแล้ว
กิมฮวย เชื่อเลยไม่เช็ก เดินเลี่ยงไปอาบน้ำ เคี้ยงทำปากกล้าขาสั่น ยุให้เอาโทรศัพท์ไปโทร.เช็กดู พอกิมฮวยไม่โทร.ก็แอบถอนใจพึมพำเบาหวิว “เกือบไป...”
ooooooo
กิมลั้งขี่จักรยานผ่านร้านจะเด็ด เห็นเงาคนทำลับๆล่อๆอยู่ใกล้ร้าน เลยเอาจักรยานซ่อนแล้วย่องกลับไปดู ถูกมือลึกลับลากเข้าไปปิดปากแล้วกระซิบข้างหูไม่ให้ร้อง
ที่แท้คือ ต๋องนั่นเอง ต๋องบอกกิมลั้งว่าตนมาแอบดูพฤติกรรมของจะเด็ด ที่นับวันมอมเมาชาวบ้านเรื่องหวยหนักข้อขึ้นทุกที วันนี้เลยตัดสินใจว่าจะต้องทำอะไรสักทีเสียแล้ว กิมลั้งเป็นห่วงขอไปด้วย ถ้าไม่ให้ตนไปก็ให้ต๋องกลับบ้าน ต๋องเลยจำเป็นต้องพาไปด้วย
ทั้งสอง แอบเข้าไปห้องหนึ่ง จะเด็ดให้บะหมี่กับเกี๊ยวมาทำงานที่ห้องนั้นพอดี ต๋องกับกิมลั้งเลยต้องหลบเข้าไปแอบกันอยู่ในตู้เสื้อผ้า ทั้งสองเบียดกันอย่างแนบชิด ต่างต้องเงียบกริบไม่กล้าขยับ
ต๋องกับ กิมลั้งจับได้ว่า จะเด็ดใช้ให้บะหมี่กับเกี๊ยวมานั่งเขียนเลขลงในกระดาษ เพื่อพรุ่งนี้จะได้เอาไปหลอกชาวบ้าน บะหมี่ถามว่าไม่เร็วไปหน่อยหรือเพราะหวยเพิ่งออกไปเมื่อวานเอง จะเด็ดให้อ้างว่าเพราะกลางเดือนเจ้าพ่อไม่ว่างเลยต้องรีบ เกี๊ยวถามว่าแล้วจะให้เขียนเลขอะไร
“เลขอะไรก็เขียนๆไปเถอะ แค่พรุ่งนี้ข้าพ่นคาถาใส่กระดาษพวกนี้โชว์ มันก็ขลังเองแหละ”
ต๋องให้กิมลั้งช่วยล้วงในกระเป๋ากางเกงเอาโทรศัพท์ มาถ่ายรูปตอนที่บะหมี่กับเกี๊ยวกำลังเขียนเลขลงในกระดาษไว้
ooooooo
วันนี้ ชาวตลาดพากันมารอเพื่อถ่ายเอ็มวีที่ค้างจากเมื่อวาน คอยจนผิดสังเกตจึงรู้จากกิมฮวยที่เพิ่งโผล่เข้ามาว่าเขาไปถ่ายที่อื่นกัน เสร็จแล้ว พวกพ่อค้าแม่ค้าพากันโวยวายเรียกร้องค่าเสียหายที่ทำให้ตนเสียเวลาเสียราย ได้
ณดาโต้แทนดีเจนุ้ยว่า แล้วทีเมื่อวานพวกเขาทิ้งงานไปใครจะรับผิดชอบ รู้ไหมว่าทีมงานต้องเสียหายไปเท่าไหร่ที่ต้องมาถ่ายทำเพิ่มอีกวัน ทั้งๆที่เขามาช่วยโฆษณาให้ตลาดเราแท้ๆ แต่พวกเรากลับทำเรื่องขายขี้หน้ากัน
นุ้ยขอบคุณพวกที่มาช่วยกันถ่ายทำเอ็มวีจนสำเร็จ นัดคืนนี้อย่าลืมไปดินเนอร์กัน แล้วขอตัวกลับ
ขณะนั้นเอง บะหมี่ก็มาบอกชาวบ้านให้รีบไปที่สำนักอาจารย์เร็วๆ เพราะวันนี้เจ้าพ่อสมิงดำกำหอกมาเข้าฝันอาจารย์จะเด็ดแต่เช้าเลย
“ถ้า ให้หวยทุกวันได้เจ้าพ่อคงทำนะ เงินทำบุญจะได้ไม่ขาดมือ” ต๋องพูดประชด บะหมี่ทำเสียงเข้มใส่ว่า พูดแบบนี้เดี๋ยวเจ้าพ่อโกรธขึ้นมาจะเดือดร้อนกันทั้งตลาดนะ “งั้นวันนี้ก็ถึงวันสิ้นเจ้าแล้วล่ะ” ว่าแล้วต๋องชวนชาวบ้านไปกันเลยบอกว่า “ได้เวลาแฉแต่เช้าของฉันเสียที”
ต๋องเอาคลิปที่แอบถ่ายบะหมี่กับ เกี๊ยวช่วยกันเขียนตัวเลขลงในกระดาษให้ชาวบ้านดู ชาวบ้านดูแล้วโวยวายว่า จะเด็ดให้บะหมี่กับเกี๊ยวเขียนตัวเลขมั่วๆ มาหลอก กันแบบนี้หรือ ต๋องได้ทีรุกจะเด็ดว่าอธิบายให้ชาวบ้านฟังหน่อยซิ
จะเด็ดอาศัยความงม งายของชาวบ้านชี้แจงว่า ตนส่งตัวเลขจากทางในให้สองคนนั้นเขียนต่างหาก ต๋องโต้ว่าแล้วที่จะเด็ดบอกว่าให้สองคนนั้นเขียนมั่วตัวเลขอะไรก็ได้ล่ะ หมายความว่ายังไง
จะเด็ดหัวหมอถามว่าแล้วทำไมไม่มีเสียงในคลิป กิมลั้งบอกว่าตอนนั้นยังไม่ได้ถ่าย กิมฮวยหันขวับถามว่าทำไมรู้ดีนัก กิมลั้งแก้ตัวหน้าเจื่อนๆ ว่าต๋องเอาให้ตนดูเมื่อเช้าแล้ว จะเด็ดถามว่าแล้วกิมลั้งเชื่อหรือ รู้อยู่ว่าต๋องไม่ถูกกับตนและหาเรื่องใส่ความตนอยู่ตลอดเวลา
“งั้น น้าบอกได้ไหมว่าทำไมเจ้าพ่อถึงให้เลขแต่ละคนไม่ซ้ำกันเลย สุ่มแจกขนาดนี้มันก็ต้องมีคนถูกบ้างวันยังค่ำ ถ้าแม่นจริงก็ต้องให้เลขเดียวกันแล้วถูกเหมือนกันหมดสิ” ต๋องโต้
จะ เด็ดตะแบงไปว่า เจ้าพ่อไม่ต้องการให้ชาวบ้านงอมืองอเท้า เพราะถ้าถูกหวยกันหมดทุกงวดแล้วใครจะอยากทำมาหากินอะไร แล้วอธิบายด้วยลีลานักเทศน์ว่า
“เลขที่ท่านให้ก็เหมือนรางวัลตอบแทน การประกวดความดี งวดไหนใครทำดีมีบุญมากท่านก็สมนาคุณคนนั้น มันเป็นกุศโลบายของเจ้า ที่คนกะโหลกหนาปัญญาทึบอย่างเอ็งไม่มีวันเข้าใจหรอกไอ้ต๋อง!”
“สา...ธุ” ชาวตลาดพากันร้องสาธุยกมือท่วมหัว แล้วควักเงินจากกระเป๋าใส่ขันตรงหน้ากันให้วุ่น
ครู่ เดียว ชาวบ้านก็กำกระดาษเขียนหวยออกจากสำนักของจะเด็ดเดินหน้าเปี่ยมด้วยความหวัง กลับมาที่ตลาด ต๋องเห็นแล้วกำหมัดแน่นที่ทำอะไรจะเด็ดไม่ได้ กิมลั้งบอกให้ใจเย็นๆ เพราะเขาทำดีที่สุดแล้ว
“ความเชื่อที่กลายเป็น ความงมงายมันไม่ใช่เรื่องที่แก้ง่ายหรอกคุณต๋อง ไม่ใช่ว่าชาวบ้านโง่นะคะ แต่เขาเลือกเข้าใจในสิ่งที่อยากเข้าใจมากกว่า เพราะมันทำให้เขาหลอกตัวเองให้มีความหวังไปวันๆ” ณดาปลอบใจต๋อง
ศักดิ์ ชายทำตัวเป็นพ่อพระให้กำลังใจต๋องแล้วตบท้ายด้วยคำตำหนิเยาะเย้ยกลายๆ ว่า ต๋องคิดทำอะไรเกินตัวมันก็ต้องมาเสียใจแบบนี้แหละ ต๋องบอกว่าถ้าตนยอมแพ้ หลายคนที่นี่จะต้องเสียใจมากกว่านี้ แล้วต๋องก็เดินไปพูดกับจะเด็ดว่า
“อย่านึกว่าฉันจะหยุดทุกอย่างไว้แค่นี้นะน้าจะเด็ด ฉันไม่ปล่อยให้น้าลอยนวลแน่”
“ก็ เอาสิวะ ข้าน่ะกระดูกคนละเบอร์กับเอ็งอยู่แล้ว แล้วมาดูกันว่าใครจะอยู่จะไป อ้อ...แล้วถ้าจะมาแอบถ่ายอะไรอีกละก็...บอกล่วงหน้าด้วยสิ ข้าจะได้แต่งหน้ารอ...จะได้หล่อออกสื่อซะหน่อย” พูดแล้วจะเด็ดเดินหัวเราะร่วนเข้าสำนักไป
ooooooo
เพราะเทกระเป๋าทำบุญจนหมด พอเงินขาดมือทุกคนก็เครียดโทษกันไปมาว่าเป็นคนชวน เป็นคนยุให้ไปเอาเลขเด็ดและทำบุญจนเกือบจะทะเลาะกัน
ศักดิ์ชายเห็นชาวบ้านกำลังหน้ามืดเพราะไม่มีเงินมาจับจ่ายใช้สอยกระทั่งซื้อของมาทำอาหารขาย
จึง กลับไปบอกพ่อออกเงินกู้ให้ชาวบ้านกู้ไปต่อชีวิตแล้วเราก็จะได้ฆ่าพวกนั้น ทั้งเป็นภายหลัง ชี้แจงรายละเอียดให้ชายศักดิ์กับรัศมีฟังว่า
“อย่าง นี้ครับ...ถ้าพวกนั้นมันตกเป็นลูกหนี้ของเรา มันก็จะกลายเป็นลูกไก่ในกำมือเราทันที เราจะทำให้พวกมันตายใจแล้วค่อยๆให้มันติดเงินเราเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนถึงขั้นวิกฤติ ถึงเวลานั้นเราจะไม่ได้เป็นแค่เจ้าหนี้มันหรอกครับ แต่จะเป็นเจ้าชีวิต”
รัศมีชมลูกชายว่าฉลาดจริงๆ แต่ชายศักดิ์ลังเลถามว่าจะให้ตนออกหน้าไปแบบนั้นเลยหรือ ศักดิ์ชายยิ้มเจ้าเล่ห์ถามว่า
“แล้วใครบอกว่าผมจะให้คุณพ่อไปในนามของเสี่ยชายศักดิ์ล่ะครับ”
รุ่ง ขึ้นชาวตลาดก็พากันไปมุงเหมือนรับแจกอะไรกัน ทวีกับเครือฟ้ามาตลาดเลยเดินไปดูบ้าง จึงเห็นบังเว้ยเฮ้ย กำลังป่าวประกาศให้เงินกู้ดอกเบี้ยตํ่าอย่างไม่น่าเชื่อ ซํ้ามีช่วงโปรโมชั่นปลอดดอกเบี้ยสามเดือนด้วย บรรดานักเลงหวยที่กำลังหน้าเหี่ยวหน้าแห้ง อันมีคิตตี้ ป้าพิณ คำมูล ชมพู่และน้อยหน่า ต่างตื่นเต้นดีใจ
น้อยหน่าจะกู้มาถอยอุปกรณ์ทำผม ใหม่สักชุด ชมพู่จะกู้ไปซื้อชุดใหม่สักห้าหกชุด คิตตี้จะกู้มาหมุน ป้าพิณจะกู้มาผ่อนทีวีใหม่สักเครื่อง ส่วนคำมูลจะกู้มาซื้อเครื่องสำอางให้เขียวหวานแต่งให้หน้าเด้งใส
ต๋อง รู้ข่าวนี้ก็หงุดหงิดที่พวกพ่อค้าแม่ค้าพากันทิ้งแผงไปกู้เงินจากบังเว้ย เฮ้ยกันเป็นแถว จนต๋องกับกิมลั้งต้องช่วยขายของให้ ลูกค้าบางคนทนรอไม่ไหวชวนกันไปซื้อในห้างเวรี่แฮปปี้แทน
บังเว้ยเฮ้ยป่าวประกาศด้วยลีลาแขกอย่างคึกคักที่ชั้นล่างตึกแถวแห่งเดิมว่า
“อี นี่บังเว้ยเฮ้ยยินดีเป็นอย่างยิ่งนะ ที่ทุกคนให้เกียรติใช้บริการของบังถึงที่นี่ บังสัญญาเลยนะว่าจะเป็นเจ้าหนี้ที่ห่วงใยดูแลลูกหนี้เหมือนลูกในไส้ มีอะไรก็ขอให้บอกบัง ไม่ใช่แต่เรื่องเงินเท่านั้นนะ จะอกหักรักคุดตุ๊ดเมินหรือกำลังเผชิญเรื่องร้าย ขออย่าได้ปิดบังบัง” จากนั้นก็เรียกให้เข้ามารับเงินตามวงเงินที่ขอกู้ไว้
ชาวตลาดปรบมือให้บังเว้ยเฮ้ยกันอย่างชื่นมื่น
ชายศักดิ์ในคราบบังเว้ยเฮ้ยกลับบ้านด้วยความพอใจในผลงาน ถามศักดิ์ชายว่าแล้วจะทำอย่างไรต่อไป
“ยัง ไม่ต้องรีบร้อนอะไรครับคุณพ่อ ช่วงนี้เป็นช่วงทำให้เหยื่อตายใจ ไว้รอให้มันเผลอเมื่อไหร่ เราก็ค่อยตะครุบมันทีเดียว” ศักดิ์ชายพูดอย่างลำพองใจในแผนการของตน
ooooooo
คืนนี้ทุกคน ที่เกี่ยวข้องกับการถ่ายเอ็มวี พากันบ่ายหน้าไปที่ร้านอาหารตามที่ดีเจนุ้ยนัดหมาย กิมฮวยขับรถพากิมลั้งไปเพราะดีเจนุ้ยบอกว่าให้ไปรับเช็คที่นั่น เจอต๋องเดินท่อมๆจะไปที่ร้านอาหาร กิมลั้งจะให้แม่รับไปด้วย แต่กิมฮวยไม่รับบอกว่าไม่ชวนให้ต๋องขึ้นมานั่งรถให้เป็นเสนียดหรอก แล้วขับรถผ่านไปเลย
ศักดิ์ชายขู่ณดาเรื่องคลิปจนเธอต้องให้ขึ้นรถไป ด้วย แต่พอไปถึงร้านอาหารเธอให้เขาเข้าไปก่อน เมื่อเธอจอดรถเสร็จเจอต๋องเดินมาถึงพอดีเลยเข้าไปด้วยกัน ศักดิ์ชายเห็นเข้าก็ไม่พอใจ ยิ่งโมโหทั้งต๋องและณดา
กิมฮวยดื่มเข้า ไปจนเริ่มมึน ดีเจนุ้ยชวนกิมฮวยร้องเพลง กิมฮวยที่กำลังมึนได้ที่คว้าไมค์แล้วเรียกร้องขอแดนเซอร์ ดีเจนุ้ยเลยระดมคนออกไปช่วยกันเต้น
ณดาชวนต๋องออกไปช่วยเต้นเสริม บรรยากาศให้กิมฮวยกันหน่อย ศักดิ์ชายเห็นดังนั้นก็แก้เผ็ดด้วยการไปชวนกิมลั้งออกไปเต้นบ้าง สองชายที่สลับคู่กันเต้นกับสองสาว ต่างก็คอยชำเลืองอีกฝ่ายตาขวางตลอดเวลา
ยิ่งดื่มกิมฮวยก็ยิ่งเมา ร้องเพลงอย่างเมามันไม่พอ ยังไม่ยอมให้พวกแดนเซอร์ที่ถูกเกณฑ์มาเต้นนั่งด้วย
เต้นไปได้ไม่นาน ศักดิ์ชายก็ขอสลับคู่กับต๋อง ณดาไม่พอใจเลยแกล้งเหยียบเท้าจนเขาร้องโอ๊ย ศักดิ์ชายฉวยโอกาสแกล้งกอดณดาแน่นเข้าไปอีก
ส่วน กิมลั้งที่ต้องเต้นกับต๋อง กิมลั้งบอกว่าถ้าตนต้องเต้นกับเขาแม่ไม่ยอมอยู่แล้ว ต๋องดักคอว่าแม่ไม่ยอมหรือเธอไม่กล้า กิมลั้งเลยฮึดขึ้นมายอมเต้นด้วย ทุกอย่างผ่านไปอย่างราบรื่น เพราะนุ้ยที่ควงกิมฮวยเต้นอยู่คอยจับกิมฮวยหันหน้าไปทางอื่น ไม่ให้เห็นต๋องเต้นกับกิมลั้ง
งานดินเนอร์เลิกแล้ว กิมฮวยเมาจนออกไปอ้วก ต๋องเสนอตัวช่วยขับรถแทนเพราะกิมลั้งยังขับไม่แข็ง ณดาพยายามกันท่าอ้างว่าเดี๋ยวเป็นเรื่อง แต่ศักดิ์ชายยุให้ต๋องขับแทน อ้างว่ากิมฮวยเมาขนาดนี้ไม่มีทางรู้หรอกว่าใครเป็นใคร
ปรากฏว่า กิมฮวยเมาจนจำต๋องไม่ได้จริงๆ ลูบหน้าลูบตาชมต๋องว่าหล่อมาก อ้อนอ่อยว่า ต๋องทำให้ตนรู้สึกเหมือนตอนอายุสิบสี่มีแฟนคนแรก ทำเอากิมลั้งอายต๋องมาก เร่งให้แม่รีบไปขึ้นรถ แล้วกิมลั้งกับต๋องก็ช่วยกันประคองไปที่รถท่ามกลางสายตาที่สะใจของศักดิ์ชาย ส่วนณดาหงุดหงิดเดินกระแทกเท้าจะขับรถออกไปแต่ไม่ยอมให้ศักดิ์ชายไปด้วย
แต่ รถเกิดเสีย ถูกศักดิ์ชายขู่ว่าระวังจะถูกมิจฉาชีพในคราบพลเมืองดีมาช่วย นอกจากตัวเองอาจเคราะห์ร้ายแล้วรถก็อาจถูกเชิดไปด้วย ทำให้ณดากลัว พอสตาร์ตรถติดก็เป็นฝ่ายตามไปเรียกเขาขึ้นรถไปด้วย
ศักดิ์ชายขับรถไป ส่งณดาถึงหน้าบ้าน เขาตัดพ้อว่า คนที่ช่วยขับรถมาส่งถึงบ้านอย่างปลอดภัยนี่ ไม่มีแม้แต่สิทธิ์ที่จะโผล่หน้าเข้าประตูรั้วเลยหรือ
ณดาหยิบเงิน ส่งให้เป็นค่าเหนื่อย ศักดิ์ชายถามว่าแม่สอนให้ทำอย่างนี้หรือ เดี๋ยวจะไปถามแม่ดู เธอเลยเปลี่ยนเป็นพูดขอบคุณห้วนๆ เขาไม่ยอม บอกว่าต้อง “ขอบคุณค่ะ” เธอจำต้องพูดเพื่อตัดปัญหา
“มันก็แค่นี้แหละ” ศักดิ์ชายทำเป็นลูบหัวเธอ “แต่ถ้าจะให้ดี คุณควรจะเลี้ยงกาแฟผมสักแก้วก่อนกลับนะ”
“พอแล้ว!” ณดาปัดมือเขาออกจากหัวตัวเองอย่างฉุนเฉียว
ooooooo
กิมฮวย เมาหลับมาเกือบตลอดทาง ส่วนกิมลั้งกับต๋องก็พ่อแง่แม่งอนกันตามประสา เมื่อต๋องเลี้ยวรถทำให้กิมฮวยหัวไหลไปกระแทกกระจกตื่น ลืมตามองไปนอกรถเป็นจังหวะที่รถผ่านร้านข้าวต้มที่เคี้ยงไปนั่งกินอยู่ มีสาวสวยนั่งอยู่ข้างๆกำลังตักอาหารและเติมน้ำให้เข้าพอดี
กิมฮวยเห็นภาพนั้นลางๆ พึมพำ “เฮียเคี้ยง...” แล้วหลับผล็อยไปอีก
กลับ ถึงบ้าน กิมฮวยก็ยังจำต๋องไม่ได้ แสดงความชื่นชอบจนชวนนอนค้างที่บ้านก็ได้ ต๋องบอกว่านอนไม่ได้เพราะมีคนคอยอยู่ กิมฮวยถามว่าเมียหรือ พอต๋องบอกว่าตนยังไม่มีเมีย กิมฮวยก็จะยกกิมแชให้
กิมแชเขินมาก เห็นแม่ยิ่งพูดก็ยิ่งเลอะเทอะ เลยเร่งให้เข้าบ้าน เมื่อกิมแชพาแม่เข้าบ้านแล้ว กิมลั้งขอโทษต๋องที่แม่เมาหนักไปหน่อย
“เลิกพูดคำว่าขอโทษ ขอบคุณกับฉันได้แล้วนะ ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับเธอน่ะ ฉันเข้าใจทุกอย่าง”
“ถ้าเธอเข้าใจ อะไรๆมันคงไม่เปลี่ยนไปแบบนี้หรอก...เธอกลับบ้านเถอะ คืนนี้ฉันเหนื่อยแล้ว”
ต๋อง พยักหน้า หันเดินไปเศร้าๆ กิมลั้งมองตามด้วยความรู้สึกโหวงๆ เหมือนสูญเสียอะไรบางอย่างไป แต่พอเห็นต๋องหันกลับมา กิมลั้งก็รีบปิดประตูรั้วเดินอ้าวเข้าบ้านไป
พอไปดูกิมฮวยที่ห้องนอนเห็นหลับปุ๋ยไปแล้ว กิมลั้งถามน้องทึ่งๆ ว่าทำไมแม่ถึงยอมให้พาขึ้นมา
“อั๊วหลอกม้าว่าให้มาแต่งตัวเข้าพิธีน่ะ พอมาถึงห้องอั๊วก็เปิดแอร์ใส่นวดกระตุ้นต่อมเคลิ้มให้ ผลก็เลยออกมาอย่างนี้”
กิมลั้งบ่นว่า ไม่นึกว่าฤทธิ์ไวน์จะทำให้แม่เป็นได้ถึงขนาดนี้ กิมแชยุว่าเจ้น่าจะดีใจ เพราะพอแม่เมาก็ดูจะพิศวาสต๋องเป็นพิเศษ
“ทำเพราะความเมานะสิ เออนี่...พรุ่งนี้อย่าหลุดปากบอกม้าเด็ดขาดนะว่าต๋องมาส่ง ไม่งั้นล่ะแผลงฤทธิ์บ้านแตกแน่”
“แหม...รู้ งี้เมื่อกี้หลอกให้ม้าทำพิธีแต่งงานให้เจ้กับพี่ต๋องแล้วส่งตัวเข้าหอไปให้ เรียบร้อยเลยก็ดี ตื่นขึ้นมาม้าจะได้ช็อก” พูดแล้วกิมแชหัวเราะชอบใจ แต่กิมลั้งไม่ขำด้วย บ่นน้องว่าพูดเรื่อยเปื่อย
ooooooo
0 ความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น