จินดาให้โทร.ตามธีระ อรพยายามโทร.แต่ไม่มีคนรับสาย จินดาแปลกใจ อรแกล้งแขวะ
“เขาคงรำคาญน่ะค่ะคุณยาย หนูพูดจริงๆนะคะ หนูยังรำคาญเลย”
“เอ็งอย่ามาทำปากดีนะ ข้าจ่ายเงินเอ็งนะ ไม่ได้ให้เอ็งมาดูแลข้าฟรีๆไปเอายาตอนเช้ามา”
“จ้างสี่พัน ทำยังกะจ้างหมื่นนึง...คุณยายขา ยาหมดแล้วค่ะ” อรบ่นไปเปิดตู้ยาไป
จินดาเอ็ดทำไมไม่บอกล่วงหน้า อรเสียงอ่อยว่าลืม ให้เธอรอให้กินรวบยอดพรุ่งนี้ เดี๋ยวตนอาบน้ำแล้วจะออกไปซื้อมาให้ จินดามองอย่างไม่พอใจ...พลัน ธีระโทร.กลับมาถามว่ามีอะไรถึงโทร.หา จินดาค่อนขอด
“แหม เดี๋ยวนี้ต้องมีอะไรหรือ แม่ถึงโทร.หาลูกได้”
“ไม่ใช่ยังงั้นครับ พอดีผมกำลังยุ่งอยู่”
“ทำไมช่วงนี้ลูกยุ่งจังเลย แม่ถามกี่ครั้งก็บอกยุ่งๆอยู่ทุกครั้ง”
“งานมีปัญหาน่ะครับแม่ พรุ่งนี้ผมไปเยี่ยมแม่แล้วกันนะ” ธีระตัดบทเพราะเห็นข้าวตูถือกาแฟเข้ามา จินดาได้ยินเสียงคลื่น รีบถามว่าอยู่ที่ไหน เขาแก้ตัวว่าเสียงเครื่องยนต์
จินดาวางสายอย่างเหงาๆ...ธีระบอกข้าวตู พรุ่งนี้ตนต้องไปหาแม่ ให้เธออยู่ต่อ เสร็จธุระแล้วจะกลับมา เธอยิ้มอย่างเข้าใจ
วัน รุ่งขึ้น สามเพื่อน ใหญ่ ภา และช้อยมาเยี่ยมจินดา เอาน้ำมนต์ของอาจารย์สมภพมาให้อาบกลางแสงจันทร์ คืนวันเพ็ญ จินดาตกใจคิดว่าให้แก้ผ้าอาบ ใหญ่ว่านุ่งผ้าอาบก็ได้แต่ภาแซว
“ฉันว่า ต่อให้ต้องแก้ผ้าก็ต้องทำนะพี่จิน ดีกว่าเสียลูกชาย”
“ใช่ เออพูดถึงกัปตันธี อาทิตย์ที่แล้วพวกเรายังไปเจอที่อยุธยาเลยนะ” ช้อยพลั้งปาก
จินดา รีบถามว่าไปกับใคร ไปทำไม ใหญ่สาธยายว่าไปคนเดียว ไปทำอะไรไม่รู้ แต่พวกตนหน้าแตกเพราะทักคนผิด คิดว่าเป็นแฟนเขา เผอิญธีระเดินเข้ามา ช้อยทักหมู่นี้เจอกันบ่อยจริง จินดารีบซักถามไปอยุธยาทำไมไม่ชวนตน
ธีระชะงัก แก้ตัว “พอดีผมไปธุระแถวนั้น ก็เลยแวะไหว้พระ”
“เอ หรือไปกับผู้หญิงแล้วไม่อยากให้พวกป้าเห็นใช่มั้ยล่ะ” ใหญ่กระเซ้า
“คุณป้าก็เห็นนี่ครับว่าผมไปคนเดียว”
จินดา มองอย่างสงสัย พวกใหญ่คุยกันหัวเราะหัวใคร่ เรื่องที่ทักคนผิด...หลังจากพวกสามสาวกลับ ธีระหลบมาคุยโทรศัพท์กับข้าวตูว่าตนกำลังจะไปหา
“ไม่ต้องรีบหรอกค่ะ อยู่คุยกับคุณแม่ก่อนเถอะ”
“พี่คุยกับท่านเสร็จแล้ว ตูอยากได้อะไรที่กรุงเทพฯ มั้ย”
“ไม่ล่ะค่ะ ขอแค่พี่ธีกลับมาหาตูก็พอแล้ว”
“งั้นเดี๋ยวเจอกันนะ”
จินดาเดินมาเห็นลูกปิดโทรศัพท์จึงถามว่าคุยกับใคร ผู้หญิงหรือผู้ชาย ธีระเข้ากอดประจบตอบว่าคุยกับเพื่อนผู้ชาย ตอนนี้ตนไม่มีเพื่อนผู้หญิงแล้ว
“นี่ลูกพูดจริงหรือ”
“จริงสิครับ ผมบอกแม่แล้วไงว่าผมจะรักแม่คนเดียว...ผมไปนะครับ วันอาทิตย์ผมกลับจากบิน ผมจะมาหาแม่” ธีระถามแม่อยากได้ของฝากอะไร
“ไม่ล่ะลูก แค่ลูกบอกว่าลูกรักแม่คนเดียว แม่ก็ไม่อยากได้อะไรอีกแล้ว”
ธีระลาแม่ จินดามองลูกชายขับรถออกไปอย่างแคลงใจว่าลูกคงไม่หลอกตน
ooooooo
ด้วย ความรักทำให้ธีระกล้าที่จะโกหกแม่ เขาใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับข้าวตู จูงมือเดินเล่นริมทะเล ชมพระอาทิตย์ตก...กลับมากรุงเทพฯก็มักจะมาทำอะไรทานที่บ้านแดง ข้าวตูทำอาหารให้หลายประเภทให้ไตรตั้นยกมาให้ธีระกับกบชิม กบถึงกับออกปาก
“อืม อร่อยจริงๆไม่น่าเชื่อว่าข้าวตูจะทำกับข้าวเก่งนะ”
“ไม่ใช่แค่ยำนี่อย่างเดียวนะครับ ข้าวตูเขาทำได้ทั้งอาหารไทย อาหารฝรั่ง” ธีระชื่นชม
กบเชียร์ให้เปิดร้านอาหารดีกว่าจะสมัครแอร์ ธีระบอกว่าเธอก็เคยปรึกษา และตนก็เห็นว่าดี กลับจากทำงานจะได้เจอกันทุกวัน กบเหล่ยิ้มๆ
“ใน ที่สุดนายก็สมหวังจนได้นะ ตอนแรกพี่คิดว่านายพลาดจากพิมแล้วจะไม่มีใครเหมาะสมกับนายอีก แต่พอมาเจอน้องอุ้ม เขาก็น่ารักไปอีกแบบ พอเจอน้องตู พี่ว่าคนนี้เพอร์เฟกต์เหมาะกับนายที่สุด”
“ทำไมครับ”
“ก็เขาไม่สนใจเรื่องแม่นาย เป็นสาวสมัยใหม่ เผลอๆ เอาเข้าจริง ถ้าแม่เจออาจจะกลัวเขา ยอมให้นายแต่งงาน ก็ได้นะ”
ธีระอยากให้เป็นอย่างที่กบพูด แดงยกอาหารมาตั้งโต๊ะ เรียกหนุ่มๆมาทาน ข้าวตูจูงไตรตั้นมานั่งรอท่า...
ต้มแซ่บกระดูกหมูของข้าวตูเป็นที่ถูกปากของทุกคน เธอจึงยกชามไปเติมในครัว แดงออกปากว่าอย่าปล่อยให้ข้าวตูหลุดมือ ธีระเสียงอ่อย
“พี่แดงพูดเหมือนกับว่าที่ผ่านมาผมเป็นต้นเหตุ งั้นล่ะ”
“ถ้าคุณแม่ยอมแบ่งให้คนอื่นรักธีบ้าง ป่านนี้มีหลานวิ่งกันยั้วเยี้ยแล้ว” กบพูดเล่น
“นี่พูดจริงๆนะ ทุกวันนี้ผมยังกลัวว่าถ้าแม่รู้ความจริงขึ้นมา ผมคงต้องเสียข้าวตูไปอีก”
แดงปลอบว่าไม่มีทาง พลันไตรตั้นโพล่งขึ้นมา “หวัดดีครับคุณยาย”
กบ กับแดงเอ็ดหาว่าลูกอำ ไตรตั้นย้ำว่าจริง แล้วชี้มือไปหน้าร้าน ทุกคนหันไปตะลึง จินดาทักอยู่กันพร้อมหน้าเลย ธีระรีบถามแม่มาได้อย่างไร
“แม่ก็นั่งแท็กซี่มาน่ะสิ ตั้งใจมาหาแม่แดงเขา ไม่คิดว่าลูกจะมาอยู่ที่นี่ แล้ววันนี้วันเกิดใครหรือลูก ถึงทำกับข้าวกินกันเยอะแยะ”
ข้าว ตูได้ยินเสียง ชะงักอยู่ในครัว ไตรตั้นบอกว่าเป็นวันเกิดตน จินดาจำได้ว่าไม่ใช่ แต่ใครจะเกิดก็ช่าง ตนขอทานด้วยคน จินดาลงนั่ง ไตรตั้นร้องห้าม
“คุณยายห้ามนั่งตรงนั้นครับ ที่น้าตูเขา”
แดงรีบปิดปากลูก จินดาขมวดคิ้วสงสัย ถามว่าข้าวตูมาด้วยหรือ ทุกคนยิ้มเจื่อนๆ ข้าวตูยกชามแกงเดินออกมาวางแล้วสวัสดี จินดาถามว่ามาทำไม
“เผอิญตูเขามาซื้อต้นไม้น่ะครับ พี่แดงก็เลยชวนเขากินข้าว” ธีระแก้ตัว
“ใช่ค่ะแม่ ช่วงนี้ตูเขาให้พี่กบออกแบบสวนให้เขาอยู่”
กบ ช่วยเสริมว่าใช่ๆ จินดาลงนั่ง ธีระเอาใจตักอาหารให้ลองชิม ไตรตั้นรีบบอกว่าอร่อยมากเป็นฝีมือข้าวตู ทุกคนหน้าซีด กบดึงลูกชวนไปซื้อน้ำแข็ง ไตรตั้นไม่วายตะโกนกลับมา
“คุณยายครับ คุณยายรู้รึยัง น้าตูกับน้าธีเขาเป็นแฟนกันแล้วนะ”
“ไตรตั้นพูดอะไรน่ะลูก” กบปิดปากดึงลูกออกไป
แดงรีบบอกจินดาอย่าไปฟัง หลานเพ้อเจ้อ ดูหนังมากไป จินดาโวย ริอาจโกหก
“แม่คะ แม่กำลังเข้าใจผิด หนูบอกแล้วไงว่าไตรตั้นพูดจาเลอะเทอะ”
“พอทีแดง แกนึกว่าฉันโง่งั้นหรือ ฉันเป็นแม่พวกแกนะ”
แดงสลดลง ข้าวตูทนไม่ไหวโพล่งขึ้น “ถูกต้องแล้วค่ะคุณป้า หนูกับพี่ธีรักกันค่ะ”
จินดาหันมาถามธีระ ข้าวตูให้เขาบอกความจริง เขาจึงยอมรับ จินดาผิดหวังอย่างมาก
“ไหนแกบอกแม่ว่าแกจะไม่รักใครนอกจากแม่”
“คุณป้าคะ หนูเข้าใจค่ะว่าคุณป้ารักพี่ธีมาก แต่หนูก็ไม่ได้มาแย่งพี่ธีไปจากคุณป้านะคะ”
“ไม่เกี่ยวกับเธอ” จินดาตวาด
“เกี่ยวสิคะ เพราะหนูกับพี่ธีต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ไม่ว่าคุณป้าจะเห็นด้วยหรือไม่”
“เธอเอาสิทธิ์อะไรมากำหนดลูกชายฉัน”
“หนู ไม่ได้กำหนดพี่ธีค่ะ แต่พี่ธีเขาเลือกที่จะใช้ชีวิตอยู่กับหนู หนูว่าคุณป้าอย่ากีดกันความรักของเราเลยค่ะ เพราะถึงยังไงวันนึง พี่ธีเขาก็ต้องใช้ชีวิตอยู่กับใครซักคน”
“ฉันรู้ แต่มันไม่ใช่วันนี้และไม่ใช่เธอ ฉันพูดแค่นี้เธอคงเข้าใจนะ”
“หนูเข้าใจค่ะ แต่หนูก็จะบอกให้คุณป้ารู้ ว่าหนูจะไม่มีวันเลิกรักพี่ธีเหมือนกัน”
“ถ้ายังงั้นก็คงต้องเป็นลูกแล้วธี ที่จะบอกผู้หญิงคนนี้ว่าลูกเลือกใคร” จินดาจ้องธีระ
ทุกคนลุ้นที่จะฟังคำตอบ ธีระมองแม่สลับกับ
ข้าว ตู เขาอึดอัดและเสียใจมาก ลุกพรวดขึ้นเดินออกไป จินดาร้องเรียกให้กลับมา ข้าวตูวิ่งตาม เขาหันมามองเธออย่างอึดอัดใจ เสียใจจนพูดไม่ออก แล้วขึ้นรถขับออกจากหน้าร้าน ข้าวตูมองตามเศร้าๆ
กลับเข้ามาในร้าน จินดาจ้องหน้าข้าวตูอย่างโกรธแค้น เธอก็ไม่หลบตาเช่นกัน แดงขอโทษแม่ แต่จินดากลับสวนว่าไม่ต้องมาเรียกตนว่าแม่แล้วเดินออกไป
“เดี๋ยวสิแม่ ฟังแดงก่อน” แดงคว้ามือแม่
“แกไม่ใช่ลูกฉัน ฉันไม่มีลูกอย่างแก” จินดาปลดมือออกเดินไป
แดงน้ำตาไหลพราก ข้าวตูกล่าวเสียใจก่อนจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง...จินดาเดินออกมาเจอกบจูงไตรตั้น กลับมา เธอเล่นงานกบทันที
“แกก็อีกคน นับจากวันนี้ไปไม่ต้องมาเรียกฉันว่าแม่”
ไตร ตั้นมองยายเดินออกไปอย่างงงๆ ถามพ่อว่ายายโกรธใคร กบมองลูกชายแล้วกำชับ “พ่อว่าลูกควรจะหยุดพูดบ้างนะ” กบเดินเข้าไปกอดปลอบแดงซึ่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่...
ooooooo
0 ความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น